Gaziantep’in Oğuzeli ilçesinde 47 yıldır babasından devraldığı geleneksel değirmencilik mesleğini sürdüren 54 yaşındaki Mustafa Ayaslan, mesleğin geleceği konusunda derin endişeler taşıyor. Henüz 7 yaşındayken babasının yanında çalışmaya başlayarak değirmenciliği öğrenen Ayaslan, yıllar boyunca bu mesleğin tüm inceliklerini kavrayarak ustalaştı. Ancak günümüzde mesleğin devamını sağlayacak yeni neslin olmaması, geleneksel değirmenciliğin yok olma tehlikesiyle karşı karşıya kalmasına neden oluyor.

Mustafa Ayaslan’ın çalıştığı un değirmeni, 1960’lı yıllardan kalma tarihi bir yapı olup dedesinden babasına, babasından kendisine miras kalmış. Bu değirmen, Oğuzeli’nin köylerinden getirilen buğdayların kepekli una dönüştürülmesi için kullanılıyor. Ayaslan, teknolojinin gelişmesine rağmen geleneksel yöntemlerden vazgeçmeyerek, buğdayları öğütmeye ve farklı ürünleri hayvan yemi olarak hazırlamaya devam ediyor. Bu süreçte ağır çalışma şartlarına rağmen mesleğini sürdürmekte kararlı olduğunu belirtiyor.

Değirmencilik mesleğinin zorlukları ve fiziksel yükü, gençlerin bu alana yönelmemesine yol açıyor. Mustafa Ayaslan, mesleğin kendisinden sonra oğluna ya da başka birine geçmeyeceğini ifade ederek, bu durumun mesleğin yavaş yavaş yok olmasına sebep olduğunu vurguluyor. Fabrikaların yaygınlaşması ve teknolojinin gelişmesiyle birlikte, geleneksel değirmencilik faaliyetleri büyük ölçüde azalmış durumda. Bu da mesleğin sürdürülebilirliğini tehdit eden önemli bir faktör olarak öne çıkıyor.

Ayaslan, müşterilerinin genellikle Oğuzeli’nin köylerinden geldiğini ve buğdayları tarladan toplayıp evlerine getirdikten sonra çuvallarla değirmene getirdiklerini anlatıyor. Burada kilogram başına 3 TL ücretle buğdayları öğütüyor. Bazı müşteriler yapılan işten memnun kalırken, bazıları ise beklentilerini karşılamadığını düşünüyor. Bu durum da geleneksel değirmenciliğin rekabet ettiği modern yöntemler karşısındaki zorluklarını gözler önüne seriyor.

Mesleğin devamlılığı için gençlerin ilgisinin artırılması gerektiğini belirten Ayaslan, değirmenciliğin sadece bir iş değil, aynı zamanda kültürel bir miras olduğunu ifade ediyor. Ancak ağır çalışma koşulları ve teknolojinin getirdiği kolaylıklar nedeniyle gençlerin daha az hevesli olması, bu mesleğin geleceğini karamsar hale getiriyor. Bu durum, geleneksel el emeğiyle yapılan değirmenciliğin yok olma tehlikesini artırıyor.

Sonuç olarak, Gaziantep Oğuzeli’nde yarım asırdan fazla süredir babadan oğula aktarılan bu meslek, modernleşme ve değişen yaşam koşulları nedeniyle büyük bir dönüşüm geçiriyor. Mustafa Ayaslan gibi ustalar, hem mesleğin teknik yönlerini hem de kültürel değerlerini yaşatmaya çalışırken, bu geleneksel mesleğin geleceği için ciddi bir bilinçlenme ve destek ihtiyacı olduğu ortaya çıkıyor.