Van’da dijital saatlerin hayatımıza girmesiyle birlikte, teknolojinin hızla ilerlemesi günlük yaşamda birçok alışkanlığı değiştirdi. Ancak bu değişime rağmen, kurmalı, otomatik ve analog saatlere olan ilgi azalmadı; aksine nostalji tutkunları ve saat meraklıları tarafından hala büyük bir tutkuyla sahipleniliyor. Bu saatler, sadece zamanı göstermenin ötesinde, mekanik yapıları ve estetik tasarımlarıyla geçmişe dair bir köprü işlevi görüyor.

Van’da babasından devraldığı mesleği sürdüren saat tamircisi Mehmet İnsel, küçük atölyesinde bu özel saatlerin bakım ve onarımını titizlikle yapıyor. İnsel, teknolojinin gelişmesiyle birlikte pilli ve dijital saatlerin günlük hayatta daha yaygın hale geldiğini, ancak mekanik saatlerin hala özel bir yere sahip olduğunu vurguluyor. Onun için her saat, farklı bir hikaye ve mekanizma barındırıyor; bu da tamir sürecini hem zorlu hem de keyifli kılıyor.

Mehmet İnsel, atölyesinde karşılaştığı saatlerin çeşitliliğine dikkat çekerek, bazı saatlerin sadece pil değişimiyle yeniden kullanılabilir hale geldiğini, bazılarının ise kapsamlı bakım ve onarım gerektirdiğini belirtiyor. Mekanik saatlerin tamiri, elektronik modellere göre daha fazla emek ve sabır istiyor. Bu durum, saat tamirciliğinin bir zanaat olarak yaşatılmasının önemini ortaya koyuyor.

İnsel, dijital saatlerin tamirinin genellikle mümkün olmadığını ve bozulduklarında atıldıklarını ifade ediyor. Bu durum, mekanik saatlerin değerini artırırken, gençlerin bir dönem bu saatlere olan ilgisinin azaldığını ancak tamamen kaybolmadığını gösteriyor. Kurmalı ve otomatik saatlerin sunduğu benzersiz deneyim, dijital saatlerin sağlayamadığı bir tat ve nostalji sunuyor.

Atölyede geçirilen zamanın ve yapılan işin detaylarının önemine değinen İnsel, her saatin farklı bakım ve tamir süreçleri olduğunu söylüyor. Pilli saatlerin bakımı, otomatik saatlerin mekanik aksamlarının onarımı gibi farklı işlemler, ustalık gerektiriyor. Bu zorluklara rağmen, saat tamirciliği sanatının yaşatılması gerektiğini vurguluyor ve bu mesleğin geleceği için umutlu olduğunu belirtiyor.

Son olarak, gençlerin hazır paraya alıştığını ve meslek edinme konusunda isteksiz olduklarını dile getiren İnsel, sanatın ve zanaatın yok olmaması için çaba harcadıklarını ifade ediyor. Kendi nesillerinin bu mesleği sürdüren son kuşak olabileceğini, ancak yine de yeni nesillerin yetiştirilmesi için umut taşıdığını sözlerine ekliyor. Bu durum, hem Van’da hem de genel olarak geleneksel mesleklerin geleceği açısından önemli bir uyarı niteliğinde.

Van’da saat tamirciliği, sadece bir meslek değil, aynı zamanda geçmişle bağ kuran, mekanik zekâyı ve estetiği bir araya getiren bir sanat dalı olarak varlığını sürdürüyor. Dijital çağın getirdiği yeniliklere rağmen, eski saatlerin büyüsü ve mekanik işleyişi, bu küçük atölyelerde yaşamaya devam ediyor.